خوش بینی، دشمنِ امید است



مفیدستان:

خوش بینی, دشمنِ امید است

همان طور که عقاید سیاسی می توانند خوش بینانه یا بدبینانه باشند, ملت ها نیز ممکن است خوش بین یا بدبین باشند ایالات متحدۀ آمریکا, البته در کنار کرۀ شمالی, از معدود کشورهای جهان است که در آن خوش بینی تقریباً نوعی ایدئولوژی دولت محسوب می شود
امتیاز خبر ۹۲ از ۱۰۰ تعداد رای دهندگان ۵۰۱۶

این نوشتار بخشی از کتاب جدید تری ایگلتون، روشنفکر عمومی، نظریه پرداز و منتقد ادبی است که در سپتامبر ۲۰۱۵ توسط انتشارات دانشگاه ویرجینیا منتشر شده است. ایگلتون در «امیدواری بدون خوش بینی» می نویسد: «واقعیتْ آن آدم بدبینی است که مردم گوش هایشان را بر حرف های خائنانهٔ او می بندند… از آنجا که حقیقت، در بیشتر مواقع، به اندازهٔ کافی ناخوشایند است، باید با اراده ای محکم و آهنین بر آن غلبه کرد… خوش بینی دشمن امید است، یعنی همان چیزی که بدان احتیاج داریم، آن هم درست به این دلیل که با امید می توانیم اعتراف کنیم که شرایط چقدر وخیم است».

همان طور که عقاید سیاسی می توانند خوش بینانه یا بدبینانه باشند، ملت ها نیز ممکن است خوش بین یا بدبین باشند. ایالات متحدۀ آمریکا، البته در کنار کرۀ شمالی، از معدود کشورهای جهان است که در آن خوش بینی تقریباً نوعی ایدئولوژی دولت محسوب می شود. اکثر مردم آمریکا تصور می کنند که خوش بین بودن به آینده عینِ وطن پرستی است، اما نگرش منفی را نوعی بزهکاریِ فکری تلقی می کنند. بدبینی تا حدودی عملی خرابکارانه و ضد سیستم محسوب می شود. حتی در دوران هایی که کوچکترین امیدی وجود ندارد، توهمی جمعی از قدرت و لایتناهی بودن در میان این مردم وجود دارد که مدام، ناخودآگاهِ ملی آن ها را به خود مشغول می کند.

در آمریکا اگر رئیس جمهور اعلام کند که از بهترین دوران آمریکا گذر کرده اند و اکنون در شرایط خوبی به سر نمی برند، احتمال برنده شدنش در انتخاباتِ بعدی، به اندازۀ احتمالِ برنده شدنِ یک شانپانزه است. مورخی آمریکایی اخیراً گفته بود: «روزگار و زمانه هر طور که باشد، سخنرانی های مراسم تحلیف ریاست جمهوری همواره خوش بینانه است». البته او با این دیدگاه بنای نقادی نداشت. دربارۀ برخی از جنبه های فرهنگ آمریکا نوعی سرخوشیِ ناخواسته و اجباری وجود دارد؛ لفاظی هایی نظیر اینکه «هر کار بخواهم انجام می دهم» که خودِ این موضوعْ ترس هایی بیمارگونه از شکست را آشکار می کند.

لیونل تریگر، محقق آمریکایی، مطالعۀ به شدت بی سروتهی دارد با عنوان زیست شناسی امید. تریگر در این مطالعه می خواهد تا ایدئولوژیِ امید در کشورش را بر پایه هایی علمی استوار کند. تریگر در واقع فکر و ذکرش را مشغول چنین چیزهایی می کند: میمون هایی که به آن ها مواد مخدر داده اند، ماده هایی که باعثِ تغییر خلق وخو می شود و همچنین تغییرات شیمایی یافت شده در مدفوعِ والدینی که در غم ازدست دادنِ فرزندشان هستند. اگر می توانستیم مبنای روان شناختیِ شادی و خوشرویی را به دقت بیرون بکشیم، چه بسا این امکان را به دست می آوردیم که نارضاییِ سیاسی را برای همیشه ریشه کن کنیم و شهروندانی همیشه پرشور داشته باشیم. امید، به لحاظ سیاسی، مادۀ محرکِ کارآمدی است. طبقِ دیدگاهِ تریگر «احتمالاً بالابردنِ سطح خوش بینی یک جور تعهدِ مشترکِ انسانی باشد». به نظر می رسد استالین و مائو هم در این باره دیدگاه مشترکی داشته اند: این وظیفۀ اخلاقی ماست که تأکید کنیم همه چیز گل و بلبل است، حتی زمانی که آشکارا چنین نیست.

مؤلفانِ کتابی به نام امید در عصر بی قراری، به همان شیوۀ مضحک، به ما می گویند «امیدواری بهترین دارو است؛ چرا که حاکی از نوعی حدِ وسطِ صلح آمیز است میان واکنشِ استرسی تشدیدیافته و عقدۀ فروخوردۀ ناامیدی». امید به ما اطمینان می دهد که «سطح مناسبی از انتقال دهنده های عصبی، هورمون ها، لنفوسیت ها و مواد دیگری که برای سلامتی بسیار مهم اند» در بدن وجود دارد. کمبود این چیزها برای سلامتی فردی و سیاسی شما بد است. شاید همین الان دانشمندانی در کالیفرنیا مشغول کار روی ساختنِ قرص امید باشند. این تخیلِ شیرینِ افراطی، ویلیام جیمز فیلسوف آمریکایی را به شدت بی قرار کرده بود. او می پرسید «آیا شراب شیرین است؟»، «آیا در کائنات فقط «بله بله» وجود دارد؟ آیا حقیقتِ مفهومِ «نه» در کانون و هستۀ زندگی قرار ندارد؟ آیا همین «جدیتی» که ما به زندگی نسبت می دهیم به معنی «نه »های اجتناب ناپذیر و «از دست دادن»هایی نیست که بخشی از همین زندگی را شکل می دهد؟ آیا هیچ جا پشته ای از قربانی ها به جا نماده است؟ آیا همیشه ته فنجان دُردی باقی نمی ماند که تلخ و تاریک است؟

سیاست های کاخ سفید در دورۀ ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش، به جای آنکه «مبتنی بر واقعیت» باشد «مبتنی بر ایمان» بود. همین سیاست ها نگرشِ به اصطلاح آمریکایی را تا سر حدِ حماقت به پیش بُرد. واقعیتْ آن آدم بدبینی است که مردم گوش هایشان را در برابرِ حرف های خائنانۀ او می گیرند. از آنجا که حقیقت، در بیشتر مواقع، به اندازۀ کافی ناخوشایند است، باید با اراده ای محکم و آهنین بر آن غلبه کرد.

خوش بینی طوری است که به آسانی نمی شود آن را از بیماری روانی تمیز داد. خوشیِ این چنینی، شکلی از انکارِ روان شناختی است. حالا هر قدرت خارق العاده ای که می خواهد داشته باشد، اما درحقیقت یک بهانه و فرارِ اخلاقی است. خوش بینی دشمنِ امید است، یعنی همان چیزی که بدان احتیاج داریم، آن هم درست به این دلیل که با امید می توانیم اعتراف کنیم که شرایط چقدر وخیم است. برخلاف آن، همان بی خیالی ای است که باعث امیدواریِ آدم خوش بین می شود و او را به سمتی می برد که موانعی را که باید با آن ها روبه رو شود دست کم بگیرد و دست آخر، چیزی که برایش می ماند اعتمادبه نفسی کاملاً بیهوده و کاذب است. خوش بینیْ ناامیدی را به اندازۀ کافی جدی نمی گیرد. فرانتس یوزف، امپراتور اتریش، به خاطر اشاره به همین نکته برای خودش شهرتی دست وپا کرده است: در برلین اوضاع جدی بود و نه ناامیدکننده، در وین اوضاع ناامیدکننده بود نه جدی.

سرخوشی یکی از مبتذل ترین احساساتِ آدمی است. شاید بتوانیم آن را با شلنگ تخته انداختنِ دلقک ها یکی بدانیم، آن هم با یک کت راه راه و دماغ پلاستیکی قرمز. بخشِ کتاب جامعه در عهدین می گوید: «انسانی که هیچ درکی ندارد، امیدش بیهوده و تباه است». گابریل مارسل، فیلسوف فرانسوی شک دارد که اصلاً چیزی به عنوان خوش بینی عمیق بتواند وجود داشته باشد. شاید در بهترین حالت بتوان آن را به مثابۀ شکلی منحط از امید در نظر گرفت که به طرز اصلاح ناپذیری ساده لوحانه است. چیزی متزلزل در خوش بینی هست که تحمل ناپذیر است، همان طور که در بدبینی نیز چیزی نهفته است که به صورت بیمارگونه ای لذت طلبانه است؛ منظورم آن نوعی از بدبینی است که با نقاب نازکی از شعف، اندوه درون خود را می پوشاند.

همچون بدبینی، خوش بینی هم همۀ جهان را سیاه و سفید می بیند و به همین سبب، نسبت به تفاوت ها و تمایزاتِ جزیی نابیناست. از آنجا که خوش بینیْ ذهنیتی کلی است، با آن، همه چیز آرام آرام قابلیت مبادله و معاوضه پیدا می کند، آن هم بر حسبِ ارزشِ خوشیِ نهفته در آن ها. آدمی که مُهر خوش بینی بر پیشانی اش خورده است، به همه چیز با شیوه ای سخت گیرانه و از قبل برنامه ریزی شده واکنش نشان می دهد و به همین خاطر، عنصرِ بخت یا احتمال و امکان را حذف می کند. در جهان جبرگرایانۀ او، یک جور پیش بینی پذیریِ مافوق طبیعی وجود دارد که سرنوشتِ محتومِ اشیا را تعیین می کند تا به کمال عملکرد خود برسند و این مسئله هیچ دلیل قانع کننده ای هم ندارد.

ترجمه سعید محمدی



لینک منبع

بازنشر: مفیدستان


عبارات مرتبط با این موضوع

ستاره ها خوش‌ بینی، دشمنِ امید استخوش‌بینی طوری است که به آسانی نمی‌شود آن را از بیماری روانی تمیز داد خوشیِ این خوش‌ بینی، دشمنِ امید است خوش‌بینیدشمنِامیداستخوش‌بینی طوری است که به آسانی نمی‌شود آن را از بیماری روانی تمیز داد خوشیِ این انجمن راسخون خوش‌ بینی، دشمنِ امید استانجمن راسخون ، خوش‌ بینی، دشمنِ امید است وب‌سایت ترجمان ترجمه سعید محمدی این خوش‌ بینی، دشمنِ امید است همان‌طور که عقاید …به گزارش پرسیار و به نقل از ستاره ها بهمن ٢۶ خوش‌ بینی، دشمنِ امید است همان‌طور که خوش‌ بینی، دشمنِ امید است…خوش‌بینی طوری است که به آسانی نمی‌شود آن را از بیماری روانی تمیز داد خوشیِ این خوش‌ بینی، دشمنِ امید است فیفادی …خوش‌بینی طوری است که به آسانی نمی‌شود آن را از بیماری روانی تمیز داد خوشیِ این خوش‌ بینی، دشمنِ امید است خوش‌بینیدشمنِامیداستایالات متحدۀ آمریکا، البته در کنار کرۀ شمالی، از معدود کشورهای جهان است که در آن خوش ترجمان خوش‌بینی دشمنِ امید استتری ایگلتون در امیدواری بدون خوش‌بینی می‌نویسد واقعیتْ آن آدم بدبینی است که گاهی برای موفقیت باید خوش بینی را کنار بگذاریدخوشبینیخوش بینی دشمن امید است خوش بینی میتواند شما را از رسیدن به موفقیت باز دارد در آمریکا راسخون یار همیشه همراه خوش‌ بینی، دشمنِ امید استانجمن راسخون ، خوش‌ بینی، دشمنِ امید است وب‌سایت ترجمان ترجمه سعید محمدی این آرامش پیش از طوفان علیه برجام مذاکرات هسته ای ایران با قدرت های جهانی در ژنو با وجود سکوت چگونه خوشبین باشیم و با بد بینی مبارزه کنیم یاد بگیر دات کام راهکار های برای خوش بین بودن و مبارزه با بدبینی این نکته ها را بخوانید تا موفقیت را همراه با بیانات در دیدار اعضای بسیج دانشجویی دانشگاه‌ها بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم‌ این جلسه‌ی بسیار عزیز و شما جوانان عزیز، یکی از شیرین‌ترین بیانات در جلسه پرسش و پاسخ دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحیم عزیزان من خیلی خوش آمدید اوّلاً از این‌که مجدّداً توفیق یامین‌پور مشابهت‌هایی بین گورباچف و ترامپ وجود دارد خوش چشم آیا این دختر مالک ساختمان پلاسکو است؟تصاویر چشم چرانی بیل کلینتون و خشم نهفته هیلاری طالع بینی متولدین شهریور، مشخصات کلی متولدین شهریور ماه طالع بینی متولدین شهریورفال و طالع بینی متولدین شهریورطالع بینی زن متولد شهریورطالع بینی مصاحبه با رهايافتگان نامش سید کمال است پیرمردی استوار و خنده رو ، سال از خدا عمر گرفته ، حدود سال آن را در طالع بینی متولدین بهمن، مشخصات کلی متولدین بهمن ماه در این بخش از سایت آکاایران طالع بینی متولدین بهمن را برای شما آماده کرده ایم ، امیدواریم که طالع بینی چینی متولدین سال سگ یخ تحریم‌ها آرام‌آرام در حال ذوب شدن استتاثیر همراهی مردم در امنیت کشور ترقی آرای

برچسب ها

اندکی تفکر …

تصور کن؛
اگر قرار بود
هرکس به اندازه دانش خود
حرف بزند
چه سکوتی بر دنیا حکمفرما می شد ....

پر بازدیدترین مطالب