پر بازدید ترین مطالب

بيماري گلومرولونفريت (التهاب مويرگهاي کليه)


بيماري گلومرولونفريت (التهاب مويرگهاي کليه)

خبرگزاري آريا –
 گلومرولونفريت بدون علامت, التهاب مويرگهاي کليه
گلومرلونفريت‌ خفيف‌ علامتي‌ ايجاد نمي‌کند و تشخيص‌ آن‌ با آزمايش‌ ادرار ميسر مي‌شود
گلومرولونفريت (به انگليسي: Glomerulonephritis)‏ نوعي بيماري کليوي معمولا هردو کليه باهم است که مشخصهٔ آن التهاب گلومرولها، يا رگ‌هاي خوني کوچک در کليه‌ها مي‌باشد. اين حالت ممکن است همراه يا بدون هماچوري (وجود خون در ادرار) و پروتئينوري (وجود پروتئين در ادرار) بوده و يا به عنوان يک سندرم نفروتيک، سندرم نفريتيک، نارسايي حاد يا مزمن کليوي عارض گردد.
علل‌ بيماري گلومرولونفريت (GN)
گلومرولونفريت‌ حاد به‌ دنبال‌ يک‌ عفونت‌ استرپتوککي‌ رخ‌ مي‌دهد. شايع‌ترين‌ مکان‌هاي‌ عفونت‌ عبارتند از گلو و پوست‌. علايم‌ کليوي‌ معمولاً 3-2 هفته‌ بعد از عفونت‌ استرپتوککي‌ رخ‌ مي‌دهند.
گلومرولونفريت‌ مزمن‌ نادر است‌ و امکان‌ دارد دلايلي‌ غير از گلومرولونفريت‌ حاد داشته‌ باشد. ساير علل‌ شناخته‌ شده‌ عبارتند از لوپوس‌، عفونت‌هاي‌ ويروسي‌، آندوکارديت‌ باکتريايي‌. گاهي‌ علت‌ آن‌ ناشناخته‌ است‌.
 گلومرولونفريت بدون علامت, التهاب مويرگهاي کليه
گلومرولونفريت‌ حاد به‌ دنبال‌ يک‌ عفونت‌ استرپتوککي‌ رخ‌ مي‌دهد
انواع گلومرونفريت
♦ گلومرونفريت حاد
اصطلاحي است که مجموعه‌اي از بيماريها را در بر مي‌گيرد که اکثريت آنها ناشي از يک واکنش ايمونولوژيک مي‌باشد که به نوبه خود موجب تغييرات تکثير سلولي و التهابي در ساختمان گلومرول مي‌شوند. گلومرونفريت حاد دو نوع است:
نوع اول: گلومرونفريت پس از عفونت: بطور کلاسيک يک عفونت استرپتوکوکي بتاهمولتيک (يک نوع باکتري) در جاي ديگر از بدن وجود داشته است. بطور معمول 21 ساعت پس از عفونت تنفسي يا پوستي روي مي‌دهد. عمدتا در بچه‌ها است (95 درصد)، در بزرگسالان 30 درصد موارد منجر به نارسايي مزمن کليه مي‌شود.
نوع دوم: گلومرونفريت عفوني: در ارتباط با عفونتهاي باکتريال، ويروسي يا انگلي در جاي ديگري از بدن است که طي چند روز پس از فرآيند عفوني اوليه ايجاد مي‌گردد.
♦ گلومرونفريت مزمن
مجموعه متنوعي از بيماريها با علل گوناگون را در بر مي‌گيرد. با نابود شدن گلومرولها و توبولها به واسطه فرآيندهاي پاتولوژيک، کليه‌ها کوچک مي‌شوند و به شدت جمع مي‌گردند. بافت فيبرواسکار جانشين بافت کليوي مي‌گردد. اسکلروز عروق خوني کليوي نيز روي مي‌دهد. به همين صورت باعث عفونت کليه مي‌شود.
 گلومرولونفريت بدون علامت, التهاب مويرگهاي کليه
علل‌ بيماري گلومرولونفريت
علايم‌ شايع‌ گلومرولونفريت
گلومرلونفريت‌ خفيف‌ هيچ‌ علامتي‌ ايجاد نمي‌کند و تشخيص‌ آن‌ تنها با آزمايش‌ ادرار ميسر مي‌شود. گلومرولونفريت‌ شديد علايم‌ زير را ايجاد مي‌کند:
• ادرار تيره‌ يا کمي‌ قرمز
• احساس‌ کسالت‌
• خواب‌آلودگي‌
• تهوع‌ يا استفراغ‌
• سردرد
• گاهي‌ تب‌
• بي‌اشتهايي‌
• کاهش‌ ادرار
• تنگي‌ نفس‌
• بالارفتن‌ فشار خون‌
• وجود پروتئين‌ در ادرار
• اختلال‌ بينايي‌ (به‌ علت‌ بالا بودن‌ فشار خون‌)
• جمع‌شدن‌ مايع‌ در بدن‌، خصوصاً پف‌ کردن‌ چشم‌ها و ورم‌ مچ‌ پا
عوارض گلومرولونفريت
عوارض گلومرولونفريت عبارتند از: نارسايي حاد کليه، نارسايي مزمن کليه، افزايش فشار خون، سندرم نفروتيک.
 گلومرولونفريت بدون علامت, التهاب مويرگهاي کليه
نشانه هاي بيماري کليوي گلومرولونفريت
ارزيابي و تشخيص بيماري گلومرولونفريت
اقدامات‌ تشخيصي‌ شامل‌ شمارش‌ سلول‌هاي‌ خون‌، آزمايش‌ ادرار به‌ دفعات‌ براي‌ تعيين‌ وجود پروتئين‌ يا ساير عناصر غيرطبيعي‌ در ادرار، جمع‌آوري ‌ادرار 24 ساعته‌ تا براي‌ آزمايش‌ فرستاده‌ شود، اندازه‌گيري‌ تيتر پادتن‌ ضداسترپتوکک‌، و آزمايشات‌ مربوط‌ به‌ کار کليه مي‌باشند.
◊ علامت اوليه هماچوري ميکروسکوپي و هماچوري (وجود خون در ادرار) واضح است.
◊ پروتئينوري (وجود پروتئين در ادرار)
◊ افزايش تيترآنتي استرپتوليزين O
◊ افزايش کراتينين و اوره سرم
◊ آنمي (کم خوني)
 گلومرولونفريت بدون علامت, التهاب مويرگهاي کليه
بيماري گلومرولونفريت
درمان گلومرونفريت
1. در صورت بالا بودن فشار خون، با محدوديت آب و سديم، فشار خون پايين آورده مي‌شود.
2. داروهاي‌ ضد فشار خون‌ در صورتي‌ که‌ فشار خون‌ بالا رفته‌ باشد، نيز استفاده مي‌شود.
3. براي بهبود وضعيت تغذيه‌اي بيمار ، پروتئينهاي داراي ارزش بيولوژيک بالا داده شود.
4. عفونت ادراري را سريعا درمان کنيد.
5. به منظور کاهش بار مايعات از ديورتيکها (داروهاي‌ ادرارآور) استفاده کنيد.
6. در صورت پيدايش ادم شديد، براي راحتي بيشتر و دفع ادرار بهتر ، سر تخت بيمار را بالا ببريد.
7. بيمار را روزانه توزين کنيد.
8. بر اساس توانايي کليه‌هاي بيمار در دفع آب و سديم، ميزان سديم و آب دريافتي بيمار را تنظيم نمائيد.
9. مکمل‌هاي‌ آهن‌ و ويتامين‌ در صورت‌ وجود کم‌خوني‌ داده مي‌شود.
10. داروهاي‌ کورتيزوني‌ يا سيتوتوکسيک‌ در صورتي‌ که‌ بيماري‌ شديد باشد.
11. در مراحل اوليه دوره بيماري، دياليز به منظور شرايط مطلوب فيزيکي بيمار، جلوگيري از بهم خوردن تعادل آب و الکتروليت و تقليل خطر پيدايش عوارض نارسايي کليه صورت مي‌گيرد.
پيشگيري‌ از گلومرونفريت
– از تماس‌ با بيماراني‌ که‌ عفونت‌ استرپتوککي‌ دارند، خودداري‌ کنيد.
– براي‌ درمان‌ آنتي‌بيوتيکي‌ هرگونه‌ عفونت‌ که‌ شايد استرپتوککي‌ باشد به‌ پزشک‌ مراجعه‌ کنيد.
گردآوري: بخش سلامت بيتوته
منابع:daneshnameh.roshd.ir




لینک منبع

ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

آخرین مطالب