پر بازدید ترین مطالب

افسردگي بعد از زايمان و تاثير آن بر نوزاد


افسردگي بعد از زايمان و تاثير آن بر نوزاد

خبرگزاري آريا –
افسردگي پس از زايمان
بين افزايش علائم افسردگي در مادر و آسيب سلولي نوزاد ارتباط وجود دارد‎
تخمين زده مي‌شود که از هر 9 زن، يکي علائم افسردگي بعد از زايمان را تجربه مي‌کند. اين علائم که شامل نوسانات خلقي، خستگي و کم شدن علاقه به فعاليت‌ها مي‌شود مي‌تواند باعث شود مادر به سختي بتواند با نوزادش ارتباط برقرار کند.
ارتباطات اوليه بين مادر و نوزاد مي‌تواند بر سلامت نوزاد در طول زندگي‌اش تاثير بگذارد و آن را بدتر يا بهتر کند. مثلا بزرگسالاني که در دوران کودکي خود با ناهنجاري‌هاي خانوادگي بيشتر روبرو بوده‌اند، بيشتر در معرض ابتلا به بيماري‌ها در دوران بزرگسالي هستند. و آنهايي که در دوران اوليه‌ي زندگي خود روابط سالم‌تر و مطمئن‌تري داشته‌اند، در بزرگسالي بهتر مي‌توانند استرس و هيجانات خود را کنترل کنند.
اما دانشمندان هنوز دقيقا نمي‌دانند اين عوامل محيطي چگونه بر وضعيت سلامت اثر مي‌گذارند. تازه‌ترين پژوهشي که در ماه نوامبر منتشر شده نشان مي‌‌دهد که بين افزايش علائم افسردگي در مادر و آسيب سلولي نوزاد ارتباط وجود دارد.
افسردگي دوران بارداري
نوزادان در معرض افسردگي مادر، کمتر مي‌توانند روابط اجتماعي برقرار کنند‎
استرس با سلول‌هاي ما چه مي‌کند؟
يکي از چيزهايي که مطالعه‌ي جديد روي آن متمرکز شده است، تلومرها هستند. تلومرها کلاهک‌هايي در انتهاي DNA هستند که از کروموزم محافظت مي‌کنند. مي‌توانيد تلومر را مانند نوک پلاستيکي بند کفش تصور کنيد که مانع ريش شدن آن مي‌شود. در اصل اين کلاهک‌هاي پلاستيکي باعث مي‌‌شوند بند بتواند عملکرد مناسبش را داشته باشد. همين نقش را مي‌توان به تلومرها نيز نسبت داد.
از آنجاييکه طول تلومر تحت تاثير ژنتيک و سن ماست، گاهي به عنوان بخشي از «ساعت بيولوژيکي» تلقي مي‌شود که بازتابي از سن سلول‌هاي ماست. با کوتاه شدن تلومرها به مرور زمان، ما بيشتر در معرض تجربه‌ي بيماري‌ها و مشکلاتي براي سلامتي‌مان قرار مي‌گيريم، مانند بيماري‌هاي قلبي و عروقي، زوال عقل، ديابت، سرطان، چاقي و حتي مرگ.
جالب است بدانيد وقتي کسي دچار استرس روحي و رواني است، تلومرها مي‌توانند با سرعت بيشتري فرسوده شوند. وقتي استرس داريم، بدن ما هورموني به نام کورتيوزل ترشح مي‌کند که بر واکنش‌هاي هيجاني و متابوليسم انرژي و يادگيري و حافظه‌ي ما تاثير مي‌گذارد.
اين مي‌توانند يکي از مکانيسم‌هايي باشد که استرس روحي را با طول تلومرها و نهايتا سلامت جسمي مربوط مي‌کند. سلول‌هايي که در معرض کورتيزول هستند، تلومرهاي کوتاه‌تر و تلومراز کمتري دارند. تلومراز آنزيمي است که مسئوليت حفظ نوک تلومرها را به عهده دارد.
اين پروسه مي‌تواند توجيه کند که استرس رواني چطور به آسيب و تخريب بيولوژيکي تبديل مي‌شود. ضمنا نوجواناني که مادران افسرده دارند، واکنش‌هاي کورتيوزلي ِ افزايش يافته و تلومرهاي کوتاه‌تري نسبت به همسالان خود دارند، حتي اگر خود اين نوجوانان افسرده نباشند.
دانشمندان بررسي کردند که آيا افزايش علائم افسردگي مادر بر استرس نوزاد و سلامت سلولي او در آينده تاثير مي‌‌گذارد يا نه. دوران نوزادي دوره‌اي بسيار حساس است و نوزاد به شدت تحت تاثير محيط خود است. يکي از راههاي مطالعه‌ روي اين موضوع که استرس در سالهاي اوليه چطور مي‌تواند بر سلامت تاثير بگذارد، بررسي چگونگي واکنش نوزاد به استرس مادرش است. مطالعات نشان مي‌دهند که نوزاداني که در معرض افسردگي مادرشان هستند، در سالهاي بعدي زندگي کمتر مي‌توانند روابط اجتماعي برقرار کرده و با احساسات منفي بيشتري روبرو خواهند بود.
در اين پژوهش 48 مادر که نوزادان 12 هفته‌اي داشتند مورد آزمايش قرار گرفتند و اين خانواده‌ها تحت بررسي بودند تا زمانيکه نوزادان به 18 ماهگي رسيدند. در 6 و 12 ماهگي، نوزادان به لابراتوار آورده شدند تا تحت شرايط استرس خفيف قرار بگيرند. مثلا در يک آزمايش، مادرها با بچه‌ها بازي مي‌کردند و گهگاه نيز به درهپاست توجه بچه‌ها اعتناي نمي‌کردند. اين حالت موجب بروز استرس در نوزادان شده بود، چون بچه‌ها انتظار دارند توجه مادر به آنها صرفا به شير دادن‌‌‌شان محدود نشود و جواب احساسات و هيجانات آنها را نيز بدهند.
طي هر مراجعه، پژوهشگران ميزان استرس نوزادان را با جمع آوري نمونه بزاق آنها بررسي کردند تا تغييرات کورتيزول را مطالعه کنند. همچنين اطلاعاتي در مورد علائم افسردگي مادران جمع آوري شد. در نهايت وقتي نوزادان 18 ماهه بودند، خانواده‌ها مجددا به لابراتوار آمدند و نمونه بزاق بچه‌ها دوباره جمع آوري و آزمايش شد تا طول تلومرهاي آنها اندازه گيري شود.
تشديد علائم افسردگي مادران، ارتباط نزديکي با واکنش‌هاي کورتيزولي بچه‌ها بين 6 و 12 ماهگي داشت. ضمنا نوزاداني که واکنش‌هاي کورتيزولي بيشتري داشتند، در 18 ماهگي، تلومرهاي‌شان کوتاه‌تر از بقيه بود که حاکي است آسيب سلولي است.
هر چند اين يافته‌ها ابتدايي هستند و بايد روي گروه بزرگ‌تري از نوزادان انجام شوند، اما همين نتايج نشان مي‌دهند الگوهاي سلامت در طول زندگي چگونه مي‌توانند تحت تاثير 18 ماه اوليه‌ي زندگي باشند. اين استرس زودهنگام مي‌تواند کودکان را در معرض بيماري‌هاي زودرس و مشکلاتي براي سلامتي قرار بدهد.
نتايج به دست آمده نشان مي‌دهد پيدا کردن درمان روحي و رواني مناسب براي مادران و سياست‌هاي خاص دوران کودکي بسيار اهميت دارد.
منبع: برترين ها




لینک منبع

ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

آخرین مطالب