پر بازدید ترین مطالب

از شادي تا شادي… +عکس


از شادي تا شادي... +عکس

خبرگزاري آريا – روان‌شناسي در چند دهه اخير پيشرفت عجيبي داشته، همان‌قدر که علم پزشکي همه تجهيزات را به کار گرفته تا دردهاي جسمي انسان را شناسايي کرده و آنها را درمان کند، روان‌درماني و روان‌شناسي هم از همه تکنيک‌ها استفاده مي‌کند تا راهي به درون انسان‌ها پيدا کرده و انسان مضطرب امروزي را به جزيره گمشده؛ يعني آرامش برساند.
جالب اينجاست که روان‌شناسان همه جسم آدمي را زير و رو کردند و از نظر بيولوژي او را کاملا شناختند و بعد به سراغ ذهن و مغز او رفتند و ضمير خودآگاه و ناخودآگاه را شناسايي کردند و راه‌هاي مختلفي را براي برنامه‌نويسي ذهن او يافتند تا اين آدميزاد عجيب و غريب را به ساحل آرامش برسانند.
جالب اين که در اين آزمون و خطاها ديدند که شخصي در ميان همه خوشي‌ها و لذت‌هاي دنيوي دست به خودکشي زد يا يکي ديوانه شد و در اوج خوشي انزوا و خودخوري را آغاز کرد. همه اينها نشان داد که روان آدميزاد ناشناخته‌تر و پيچيده‌تر از جسم اوست و در همين چالش‌ها بود که فهميدند، ذهن مي‌تواند جسم را شفا دهد يا مريض‌اش کند.
رضايتمندي دروني‌ام آرزوست!
روان‌شناسان در تحقيقات خود به روشي رسيدند به نام تحليل رفتار متقابل! در اين پژوهش‌ها آنها به اين نتيجه رسيدند که آدم بزرگ‌ها و تصميماتي که مي‌گيرند نتيجه رفتاري است که والدين در کودکي با آنها انجام داده‌اند.
تاثير اين رفتارها از دوران جنيني شروع مي‌شود و تا پنج سالگي پرونده‌اش بسته مي‌شود! در همين دوران است که کودک تصميم مي‌گيرد در آينده در مقابل واکنش‌ها چه عکس‌العملي داشته باشد.
تصميم‌هايي که اگر دلايل آنها شناسايي نشده و درمان نشود همه زندگي او را متاثر کرده و از او يا فردي موفق و روان سالم مي‌سازد يا آدمي که پا در هر راهي مي‌گذارد با شکست و ناکامي روبه‌رو مي‌شود و مدام با خودش يا با اطرافيان در جنگ است و آخرش هم معلوم نيست به چه سرنوشتي دچار شود.
روان‌شناسان معتقدند که روان سالم يعني رضايتمندي دروني! اين رضايتمندي به عوامل زيادي بستگي دارد که مهم‌ترين آنها آرامش و ايماني است که پدر و مادر از آن برخوردارند و براساس آن زندگي خانوادگي خود را مديريت مي‌کنند. حالا روان درمان‌ها دقيقا به اين نکته تاکيد دارند که حس بچه‌ها بسيار قوي است و نمي‌توان با ظاهرسازي و آسايش‌هاي کذايي، رضايتمندي دروني را در بچه‌ها ريشه‌اي و مداوم کرد.
ادابازي يا اعتمادسازي
اين روزها با گسترش شبکه‌هاي اجتماعي بخصوص گروه‌هاي تلگرامي دسترسي والدين به مطالب روان‌شناسي بخصوص روش‌هاي درست تربيت فرزندان زياد شده است. مادران زيادي عضو اين گروه‌هاي تلگرامي هستند و البته بيشتر اين اعضا به درست و نادرستي اين مطالب اشراف ندارند.
در برخي از اين کانال‌ها مطالبي درباره رفتار متقابل هم بازنشر شده و به مادرها يادآور مي‌شود که مراقب رفتار و گفتار خود در قبال بچه‌هاي خردسال باشند و اسباب خشنودي آنها را فراهم کنند تا در آينده آنها خوشبخت‌تر و سالم‌تر باشند لذا اين روزها براي نهادينه کردن شادي در بچه‌ها، والدين سعي مي‌کنند براي آنها خاطره‌هاي خوب بسازند، شايد براي همين است که مثلا «جشن دندان» به مد روز تبديل شده است؛ اولين دنداني که نيش مي‌زند؛ فاميل دعوت مي‌شوند و سور و ساتي به پا مي‌شود و کيکي به شکل دندان يا عکس دنداني روي آن و بادکنک‌هايي به شکل دندان و عروسک‌هاي دندان‌نما و… تا بچه يادش بماند چقدر همه خوشحال بودند که او اولين دندانش را درآورده! اما بپذيريم که بچه قبل از اين مهماني را زودتر در حافظه خود ثبت کرده است؛ آن ساعاتي که پدر و مادر با هم چانه مي‌زدند که اين مهماني اصلا برگزار شود يا نشود! چطور برگزار شود؛ چقدر هزينه دارد؟ چقدر پس‌انداز آنها خرج مي‌شود يا مثلا پدر بايد از اداره يا کارخانه‌اش مساعده بگيرد يا از دوست و همکارش قرض! معمولا اين مادرها هستند که مي‌خواهند به توصيه‌هاي مشاور ناديده گروه تلگرامي توجه کنند يا از جاري، زن برادر، دخترعموي شوهر و… عقب نماند؛ مگر بچه او چه کم دارد که نبايد در آلبومش عکس‌هاي دندوني‌اش هم چسبانده شود براي روزي که بزرگ شد و خاطرات خوبش را ورق بزند!

بچه شش ماهه، اما قبل از ثبت آن جشن؛ بگو و مگوها را در ذهن ثبت کرده و براساس آنها در آينده تصميم‌هاي خود را خواهد گرفت؛ جشن‌ها معمولا با دعوا همراه است و شايد با بي‌پولي يا کم‌پولي! همين بچه بزرگ مي‌شود؛ فرق نمي‌کند دختر يا پسر، جشن عروسي مفصلي مي‌گيرد با هر قرض و وامي که شده، اما ته‌اش دعواست، ته‌اش قهر است و… .
از اين دست جشن‌هايي که براي بچه‌ها گرفته مي‌شود زياد است، پدر و مادرهايي که نمي‌دانند چگونه بايد رضايت دروني بچه را در اوج آرامش تامين کنند، آنها نمي‌دانند بچه‌ها از همان دوران جنيني تا دو سالگي و در مرحله بعد تا پنج سالگي اولين برخوردها را در حافظه خود ثبت مي‌کند، حتي پچ‌پچ‌هاي پدر و مادر را حتي احساسشان به يکديگر را وقتي به هم مهرورزي و عشق هديه مي‌دهند يا دشنام و ناسزا! بچه‌ها هوشمند به دنيا مي‌آيند و هوشمند تصميم مي‌گيرند، مراقب باشيم چگونه مقابل آنها حرف مي‌زنيم و رفتار مي‌کنيم؛ آنها مي‌بينند، ثبت مي‌کنند، واکنش نشان مي‌دهند و در آينده وارد عمل مي‌شوند!
دندان داده نان هم مي‌دهد!
بچه‌اي که وقتي لبخند عميق پدر و مادر را با ديدن اولين نيش دندان خود مي‌بيند و برق نگاه آنها را در ذهن خود ثبت مي‌کند، شادي واقعي را درک کرده و درونش راضي مي‌شود، پدر در گوش او زمزمه‌اي از کلام خدا و ذکر الهي مي‌گويد و از خدا مي‌خواهد که روزي‌رسان طفل او باشد همچنان که دندان داده؛ نان هم بدهد! فردا مادر همچنان که قربان صدقه طفلش مي‌شود، قابلمه‌اش را هم روي اجاق مي‌گذارد و آش دندوني بچه خود را خيرات مي‌دهد به در و همسايه و آنهايي که به غذايي گرم نياز دارند، آنها براي کودک دعا مي‌کنند و پشتوانه معنوي او را فراهم مي‌کنند.
اين بچه وقتي بزرگ مي‌شود همه جشن‌هاي کودکي‌اش را به ياد مي‌آورد و آرامش همه وجودش را مي‌گيرد و رضايت دروني راه زندگي را به او نشان مي‌دهد! او ميزهاي رنگارنگ، غذاهاي جورواجور، عروسک‌هاي فانتزي و… را به ياد نمي‌آورد، اما مسلما آرامش قلب و کلام والدين خود را به ياد خواهد آورد… مراقب کلام و رفتارمان در مقابل کودکان باشيم و آنها را اسير خودخواهي‌ها و عقده‌هاي خودمان نکنيم.
باران باستاني – روزنامه‌نگار ضميمه چمدان جام جم



لینک منبع

ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

آخرین مطالب